Halfjaarlijkse MRI

Morgen is het weer zover. De halfjaarlijkse MRI om te zien of Aubagio haar werk doet. Vorig jaar kregen we te horen dat er nieuwe vlekjes waren  te zien maar dat deze niet actief waren. Goed nieuws maar toch ook wel weer een dubbel gevoel omdat er nieuwe vlekjes bij zijn gekomen. En van wanneer zijn de vlekjes?
Je raadt het nooit… De neuroloog heeft hier helaas ook  geen antwoord op.
Maar als ik kijk naar het afgelopen half jaar, dan is het gewoon heel goed gegaan met mijn vrouw. Misschien komt het wel omdat zij sinds een half jaar mijn vrouw is… 😉
Anyway, mijn vrouw is best wel nerveus voor de MRI. Gelukkig heeft ze wederom een pilletje  gekregen om tot rust te komen.

Over een week krijgen we de uitslag. Dan horen jullie het uiteraard ook!

Unieke ontmoetingen

Voor het einde van dit jaar wilde ik mijn ‘unieke ontmoeting’ hebben geschreven. Het is mij gelukt. Het ligt in de mailbox van Nicole en het is nu wachten op haar goedkeuring en dat zij mijn verhaal online gaat plaatsen.
Zodra ik iets weet dan horen jullie het ook!

Gevraagd voor Mantelzorgelijk.nl

Vanmiddag check ik mijn mail en zie ik een mail van ene Marjolijn. Ze is geïnspireerd door mijn verhalen. En aangezien zij verantwoordelijk is voor www.mantelzorgelijk.nl krijg ik de vraag of ik ook content wil schrijven voor Mantelzorgelijk.
Wat gaaf dat ik gevraagd ben. Super tof! Ik mail direct terug dat het mij heel tof lijkt. En zo geschiedde. Binnenkort lees je mijn ‘nieuwe’ verhalen op www.mantelzorgelijk.nl!

1 jaar actief op MSweb!

Zoals jullie wellicht weten schrijf ik voor MSweb. Ik heb dit vorig jaar aan MSweb gevraagd en  na het lezen van enkele verhalen werd ik goed genoeg bevonden om elke 3 weken mijn verhaal te doen op MSweb. Iets waar ik best wel trots op ben.
Het is inmiddels een jaar geleden dat mijn eerste blog online kwam op MSweb. Na dat eerste verhaal ging het hard. Ik heb veel verhalen geschreven en ik heb – volgens mijn lezers – veel inspiratie mogen delen. Jullie hebben mij vaak reacties gestuurd waar ik heel erg blij van werd en nog steeds word. Ik blijf doorgaan met schrijven, blijven jullie dan jullie lieve reacties sturen?

Gister was het zover…

En het ging goed! Man, ik ben best wel trots op mijn meissie. Van 15:43 uur tot 2:47 uur is zij bezig geweest met het klaar zetten van de bar, tappen, glazen halen, spoelen, rennen, vliegen, tafel aflappen, lege flessen wegbrengen en uiteindelijk ook nog naar huis toe fietsen.
En ik? Ik liep regelmatig langs haar bar en zag dat ze heerlijk bezig was. Ik vond het serieus spannend maar het is gewoon hartstikke goed gegaan 🙂

Morgen is het zover…

Morgen is dat feest. Ik schreef er een blog over op MSweb. Man, ik ben best wel een beetje zenuwachtig aan het worden. We starten al om 15:43 uur met alles klaar zetten. Volgens mij is mijn meissie al kapot voordat haar bar klaar is…

We gaan het zien… Ik hou jullie op de hoogte!

Druk!

Ik ben druk. Excuus daarvoor. Zoals jullie weten is mijn vrouw geopereerd aan haar pols. Na de operatie mag zij 2 weken geen zware dingen tillen. In de categorie ‘zware dingen’ valt ook onze dochter.
Nu is dit alles geen excuus om mooie ervaringen met jullie te delen maar het is helaas wel gebeurd dat ik op mijn mooie blog iets minder vaak aanwezig ben.
Daarnaast gaat het ook gewoon heel erg goed met mijn vrouw. Soms moe maar dat is te verklaren aan, bijvoorbeeld, laat naar bed gaan.
Anyway, tot snel. I promise!

Wat een weekend!

Vrijdagochtend. 11:30 uur. Vrouwlief gaat onder het mes.
Vrijdagmiddag. 12:03 uur. Vrouwlief zit alweer naast mij. Met haar arm omhoog. Operatie CTS is voldaan. De tintelingen in haar rechterhand zijn meteen weg. Wat een nieuws! Geweldig!
Vrijdagmiddag. 12:27 uur. Vrouwlief mag niet zoveel wegens de operatie. Dus de rest van de vrijdag, zaterdag, zondag en de komende twee weken, mag deze jongen ‘alles’ doen… I love it!

Ps. Dochterlief houdt geen rekening met de wintertijd…

Eindelijk de operatie

Aankomende vrijdag wordt vrouwlief geopereerd aan haar pols. Ze heeft, zoals jullie weten, last van CTS. Een klacht welke regelmatig voorkomt bij zwangere vrouwen en ook nog eens erfelijk schijnt te zijn. Mijn schoonmoeder heeft er ook last van gehad als ook haar zus.
De afgelopen nacht was het zo erg dat ook ‘het uit bed hangen van haar arm’  niet als prettig werd ervaren. En dan beschrijf ik het nog voorzichtig.
Ik ervaar weinig of slecht slapen als zeer onprettig. En als ik mij dan verplaats in mijn vrouw dan snap ik het helemaal.
Nog twee nachtjes slapen. Dan de operatie en hopelijk slaapt ze dan heel snel weer een hele nacht!