We zijn dus verhuisd…

2 April was het zover. Alle zooi van mij en haar is over. Nou ja, bijna alle zooi. Er staat nog een verdwaalde doos bij mijn schoonmoeder. Oh ja, en een poppenhuis.
En in ons huis is het vol en leeg. En dan weer leeg. En dan weer vol. De ene doos breng ik naar zolder maar kan vervolgens weer naar beneden.
“Ik heb dat wel ergens zien liggen” is tegenwoordig onze lijfspreuk. Ben je iets kwijt? Dan heeft één van ons het zeker ergens zien liggen…

MSHackathon 2016

Vandaag in de mailbox: Linda van MSHackathon. Of ‘ik’ en ‘zij’ (mijn partner) zin hebben om mee te doen aan de MSHackathon 2016. Wacht even… Daar heb ik over gelezen. Maar dat is toch niet iets voor partners van MS’ers?
Jawel dus! Die ‘gekke’ hackers hebben inspiratie nodig en wij mogen dat leveren. Wat maakt het leven van een MS’er nou zo waardevol? Wat mis je als partner of wat vind je juist fijn als partner zijnde?
Het enthousiasme is er bij mij. Dus ik hou jullie op de hoogte.
To be continued…

Wat doet stress met mij?

Ik heb al een paar maanden behoorlijke stress. En dat doet iets met mij. Het vreet aan mij. Het knaagt. Het zit vast. Schouders kraken. Armen gaan niet meer omhoog.
Stress is voor iedereen gezond. Tot een bepaald niveau. Het zorgt voor een bepaald stofje in jouw lichaam welke zorgt dat de stress niet de overhand krijgt. Of zo iets…
Bij mij heeft de stress nog niet de overhand gekregen. Dat sta ik niet toe. Hoeveel stofjes er ook in mijn lichaam komen, no way dat ik stress de overhand laat krijgen.
Maar hoeveel stress kan een persoon aan? Wat is de max? Hoe herken ik mijn max? En ik weet uit ervaring dat er een verschil is tussen stress gerelateerd aan werk en stress welke uit privé sferen komt. Zoals bijvoorbeeld het verkopen van een woning.
Nu je toch mijn verhaal leest, hoe ga jij met stress om? Heb jij überhaupt stress of zorg jij dat de rust en ruimte dusdanig groot is dat er geen ruimte is voor stress? Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen!

De schoonmaakster

Het is echt niet alleen kommer en kwel in mijn leven. Ik werk bij een internetbedrijf. Leuk werk. We groeien hard. En we hebben een schoonmaakster. Een leuke vrouw. Ze is Turks en gaat 1x per jaar terug naar Turkije om vakantie te vieren (en wellicht om schoon te maken, dat weet ik niet).
Tijdens haar vakantie hebben we een vervanger. Het type ‘ik drink eerst koffie en ouwehoer met iedereen die ik tegenkom en leg mijn hele leven graag op de schoot van een ander’. Herkenbaar? Niet? Je bent van harte uitgenodigd om een bakkie koffie bij ons te drinken. Wellicht wil je meteen even meehelpen? Ze staat nu al 17 minuten te praten met de vrouw bij de receptie.

Maar hoe gaat het met jou..?

Je kan mijn werk nog net geen familiebedrijf noemen. Wel staan we altijd voor elkaar klaar. Zo ook de HR manager. (veel te) Slanke dame welke soms een soort psychiatrische manier van vragen heeft. Herhalen, navragen en samenvatten. Maar gisterochtend gelukkig niet. Gewoon; “Hé hoe is ie?”

Ja, gaat allemaal goed. Dochterlief groeit en eet goed. Soms beetje opstandig maar dat heb je met die kleintjes. En vrouwlief gaat ook wel oké. Soms bijwerkingen van de medicatie. Soms niet. Je kent het wel, toch? Niet?!…

“Nee, ik ken dat niet”, zegt ze. “Maar, hoe gaat het eigenlijk met jou?”, is de vraag die zij gelijk er achteraan stelt. Mijn eerste traan slik ik door. ‘Mwoah, gaat wel goed, hoor…’ ‘Werk zorgt voor afleiding, enzo…’ ‘Mag eigenlijk niet klagen…’

Ze geeft me gelukkig een gevoel dat ze me begrijpt. En daar hou ik het even bij.

To be continued!