De schoonmaakster

Het is echt niet alleen kommer en kwel in mijn leven. Ik werk bij een internetbedrijf. Leuk werk. We groeien hard. En we hebben een schoonmaakster. Een leuke vrouw. Ze is Turks en gaat 1x per jaar terug naar Turkije om vakantie te vieren (en wellicht om schoon te maken, dat weet ik niet).
Tijdens haar vakantie hebben we een vervanger. Het type ‘ik drink eerst koffie en ouwehoer met iedereen die ik tegenkom en leg mijn hele leven graag op de schoot van een ander’. Herkenbaar? Niet? Je bent van harte uitgenodigd om een bakkie koffie bij ons te drinken. Wellicht wil je meteen even meehelpen? Ze staat nu al 17 minuten te praten met de vrouw bij de receptie.

Maar hoe gaat het met jou..?

Je kan mijn werk nog net geen familiebedrijf noemen. Wel staan we altijd voor elkaar klaar. Zo ook de HR manager. (veel te) Slanke dame welke soms een soort psychiatrische manier van vragen heeft. Herhalen, navragen en samenvatten. Maar gisterochtend gelukkig niet. Gewoon; “Hé hoe is ie?”

Ja, gaat allemaal goed. Dochterlief groeit en eet goed. Soms beetje opstandig maar dat heb je met die kleintjes. En vrouwlief gaat ook wel oké. Soms bijwerkingen van de medicatie. Soms niet. Je kent het wel, toch? Niet?!…

“Nee, ik ken dat niet”, zegt ze. “Maar, hoe gaat het eigenlijk met jou?”, is de vraag die zij gelijk er achteraan stelt. Mijn eerste traan slik ik door. ‘Mwoah, gaat wel goed, hoor…’ ‘Werk zorgt voor afleiding, enzo…’ ‘Mag eigenlijk niet klagen…’

Ze geeft me gelukkig een gevoel dat ze me begrijpt. En daar hou ik het even bij.

To be continued!