Ik voel me…

… zo verdrietig. Onze dochter is niet helemaal topfit. Vrouwlief heeft al bijna een week hoofdpijn. En met deze gedachte wandel ik door het dorp op zoek naar medicatie. Liquid caps. Van Advil. Het liefst 400mg maar in de supermarkt mogen ze alleen 200mg verkopen.
Zucht… Straks heeft mijn vriendin blijvende koppijn. Dat zou toch frustrerend zijn? Is dat überhaupt wel mogelijk? Blijvende koppijn? Dan praat je – volgens mij – over migraine! Ik haat dit gevoel. Het komt allemaal op het verkeerde moment. Het is verdomme tweede Kerstdag.
Happy thoughts. Straks samen met familie. Lekker eten & drinken. Misschien nog cadeautjes. Het komt allemaal goed…

MS en hoofdpijn? Iemand tips of ervaringen?

Even helemaal weg…

#MijnMoment. Het is straks echt gaande op Twitter. Op tweede Kerstdag om 09:00 uur gaat het echt van start. Gisteravond las ik het verhaal van Sabine de Witte. Een regel welke ik direct opsloeg in mijn geheugen:

…en zet steeds vaker bewust mijn telefoon uit. Rust.

Wow! Dat wil ik ook. Dat kan ik ook. Helemaal nu de feestdagen er aan komen. Ik ga gewoon tijdens Kerstmis op ‘Niet Storen’. Als het bevalt, dan ben ik vanaf 1 januari elke zondag offline. Dan staat mijn online leven uit.
Even helemaal weg. Ik blijf het toch zeggen hoorrr; “Dat zouden meer mensen moeten doen”.

nietstorenaltijd

Ik voel en zorg!

Mensen die echt dichtbij mij staan, weten dat ik een gevoelsmens ben. Een vis. Ik help graag mensen. Vooral als het in mijn straatje past, dan help ik je helemaal. Dan zal ik je ontzorgen/verzorgen.
Mijn vriendin mag zich gelukkig prijzen met mij. Ik weet het; “Dat klinkt wel heel arrogant.” Ik vind het gewoon fijn om te zorgen. Zorgen maak je niet, die doe je. Maar soms is het lastig. Voor mijzelf maar ook voor mijn partner. Ik maak me dan stiekem toch zorgen terwijl er (nog) niets aan de hand is.

“Lief, doe je rustig aan?”
“Hoezo? Ik voel me goed.”
“Ja, nu nog wel. Maar anders stoppen we nu even?”
“Wel nee! Nog even en dan zijn we er.”

De volgende dag is er niets aan de hand… En die dag er na al helemaal niet. Zorgen voor niets gemaakt? Nee, zo is nu eenmaal de aard van dit beestje. Ik kan er mee leven. En zij gelukkig ook…

Soms, heel soms…

… Ben ik bang. Bang voor wat de toekomst mij gaat brengen. Ja, mij gaat brengen. Het is mijn blog dus ik mag even heel egoïstisch zijn. Ik hoor en lees verhalen over wat er allemaal kan gebeuren. Dat vind ik eng.
Dan wil ik je gewoon even vasthouden en je om me heen voelen. Dan wil ik even aan je vragen hoe het met je gaat. Gewoon. Om even zeker te weten.
Dat heb ik soms, heel soms…

Kabam. Newsflash…

“Hey schat! Meld je wel even op die site van je dat ik mij super goed voel?” vraagt ze terwijl ze ‘languit’ op de bank ligt… Haha.
Onzin, natuurlijk. Ze heeft gelijk. Ze voelt zich goed. Ze heeft ‘gewoon’ twee uur gesport. Niks aan de hand. Vandaag gaan we of wandelen of een The Hobbit marathon doen. Even kijken hoe ik me vandaag voel… 😉

GVD. Het stoort me…

Je bent dan in ons leven gekomen maar dat betekent nog niet dat je welkom bent. Je stoort me. Ik vind je irritant. Je hoort er niet bij. Maar toch… Je bent er. Ik kan je niet negeren. Je zal niet zomaar weg gaan. En al helemaal niet met een vriendelijk afscheid.
Wat kan ik er nog aan doen? Behalve accepteren..? Iemand een idee? Want zeg nou zelf; Jij heb er toch ook last van?

Yes! Pannenkoeken!

Echt! Als zij mij met 1 ding gelukkig kan maken, dan is het met haar pannenkoeken. Ik hoor je al denken: “Hoezo zijn haar pannenkoeken zo te lekker??” Gewoon. Je weet wel. Met ham en kaas. Eerst het beslag in de pan en dan… Tja, dat is inmiddels familiegeheim.

Tot later! Ik ben aan het uitbuiken.

Ps. Hier wat recepten

Maar hoe gaat het met jou..?

Je kan mijn werk nog net geen familiebedrijf noemen. Wel staan we altijd voor elkaar klaar. Zo ook de HR manager. (veel te) Slanke dame welke soms een soort psychiatrische manier van vragen heeft. Herhalen, navragen en samenvatten. Maar gisterochtend gelukkig niet. Gewoon; “Hé hoe is ie?”

Ja, gaat allemaal goed. Dochterlief groeit en eet goed. Soms beetje opstandig maar dat heb je met die kleintjes. En vrouwlief gaat ook wel oké. Soms bijwerkingen van de medicatie. Soms niet. Je kent het wel, toch? Niet?!…

“Nee, ik ken dat niet”, zegt ze. “Maar, hoe gaat het eigenlijk met jou?”, is de vraag die zij gelijk er achteraan stelt. Mijn eerste traan slik ik door. ‘Mwoah, gaat wel goed, hoor…’ ‘Werk zorgt voor afleiding, enzo…’ ‘Mag eigenlijk niet klagen…’

Ze geeft me gelukkig een gevoel dat ze me begrijpt. En daar hou ik het even bij.

To be continued!